Baxtiyor Iso endi jim. Endi sizga aybdor ham kerak emas

Baxtiyor Iso o‘ldi. Tabriklayman. Endi u hech qaerga ish so‘rab bormaydi. Endi uni ishga olmaslik uchun ortiq bahona to‘qish shart emas. Endi uning nomini yashirishning hojati yo‘q, aslo. Toki o‘zi bu dunyodan yashirindi. Endi uni «o‘chirish» shart emas. Butun umrga jim bo‘ldi. Endi unga ayg‘oqchi ham yollamay qo‘yavering, ortiq «to‘polon» qilmaydi-ku. Essiz ishsiz qoladigan bo‘ldida ayg‘oqchingiz ham. Endi u siz haqingizda, qo‘rqoqligingiz va ablahligingiz haqida guvohlik berolmaydi. Tabriklayman sizni. Biroq siz g‘olib emassiz. Baxtiyor Iso doim o‘zini g‘olib hisoblab yashadi. Oddiygina, ming qiynalib, ming azob bilan yashasada mag‘rur yashadi. Hech kimga paxta qo‘ymay, egilmay yashadi u.

Baxtiyor Isodan til haqidagi intervyuga chaqirganimda metroda kelgandi. Eski, odmigina bosh kiyimi va portfelini g‘ijimlagancha. Ustoz o‘zbek tilini davlat tili darajasiga ko‘targan shaxs edi. U o‘z xalqi uchun kurashgan qahramon edi. Ammo bu qahramon xalqi uchun qanchalik kurashgan bo‘lsa, unga qarshi shu xalqidagilar shunchalik kurashgandi. Mohir professor ishlardan urila-urila, kun ko‘rolmadi. Biron dargoh o‘z eshigini ochmadi unga. Sarson bo‘ldi lekin, yashashda davom etdi.

U va uning safdoshlaridan olgan intervyuyim bekor bo‘lgach va qayta olishimga to‘g‘ri kelganda ming hijolat bilan qo‘ng‘iroq qildim:

– Qizim, yoshsan. Bizdek yashash osonmas. Chiday olasanmikan? Bizni chiqarib nima qilasan? Bizni o‘z davrimizda ko‘rgan, bilgan odamlar tan olmaydiyu hozirgi avlod bilarmidi?

Men baribir shu intervyuni oldim va til kurashchisi Baxtiyor Isodan so‘radim:

– Afsuslanasizmi hech?

– yo‘q!

– Nega?

– Bugun o‘zbek tilida gapirayotganning har biri bizning yutug‘imiz.

G‘olibona, mag‘rurona o‘lim muborak ustoz! Sizga Jannatni tilamayman, zero Xudoning o‘zi pok qalbingiz va mard umringizni munosib siylagay.

Hulkar Umarova