G‘amlar ichga yutilgan kez

1941 yil urush boshlanganganida o‘zbekning ulug‘ rassomi Baxrom Hamdamiyni ham urushga olib ketishdi va u urushning ilk kunlarida o‘ldi. Minglab rasmlar chizishi mumkin bo‘lgan rassom ikki mustabid urushida zmbarak yemiga aylandi. To‘plar gumbirlar ekan ilxom parilari qanotini yig‘ishtirib kavaklarga kirib ketadi. Sevgiliga atalgan  gullar qozonda qaynatilib sho‘rva qilinib askarlarga ichiriladi. Qo‘rg‘oshindan qalam emas o‘q quyiladi. O‘tkan asrninng saksonlar oxirida yuzta zabardast ësh shoir O‘zbekiston adabiëtida kumush asrni boshlaymiz deb tik turdi. Nashriëtlar ularninn kitoblarini bosish uchun o‘quvchilar esa o‘qish uchun chog‘landi… Ammo shu payt sovetlarning qizil o‘lkasi gumbazlari darz ketib qisir qisir degan saslar chiqa boshladi. 

Bu yuzta shoir xuddi rassom Baxrom Hamdamiy kabi jangga ketdi.

Sh'er ëzishi kerak bo‘lgan qalam shior ëzdi xabar qoraladi.

Abduvali Qutbiddin mulozim jubbasini Maqsud Bekchon esa maxbus robasini kiydi. She'r ëzilmaydigan va o‘qilmaydigan davr boshlandi. Kumush asr o‘rniga Karimovning ko‘mirday qora qatag‘on davri keldi. Bu qop qora fonda shoirlarning qop qora dardli ëziqlari ko‘rinmadi. 

Yuzta shoiridan ayrildi O‘zbekiston. 

Kecha diktatorni shirin uyqusida o‘g‘irlab ketilgan kun shu yuzta buyuk shoirdan biri Paxlavon Turg‘unovning tug‘ilgan kuni edi.

Shoir o‘z yurtidan to‘rt ming kilometr uzoqda to‘yladi bu kunni. 

Bu esa shoirning she'ri.

Buncha shamol esdi so‘z aro,

Buncha uzun nafas o‘tildi.

Aytilmasdan tunlari qaro

G‘amlar bugun ichga yutildi.

Buncha og‘ir havodan so‘lish,

Nasimlarim, siz yo‘qsiz axir.

Buncha uzoq cho‘zildi o‘lish,

Yashash esa shunchalik taxir…

Ko‘zlarimga tortilgan mildan

Olam butkul siyoh rangida.

So‘zlar uchib bormoqda dildan,

Ko‘milmoqda unut changida…

To‘kilmoqda yashil barglarim

Umidlarim chil-chil sinmoqda.

Yuragimda she'rning marglari,

Ichimdagi tovush tinmoqda…

So‘z yo‘q, demak, chora ham yo‘qdir

Tuyg‘ularning butkul tarkiga.

Ko‘ngil na och va na-da to‘qdir,

Yurak butkul azob g‘arqida…