Barmoqlar

Qadimgi Rim arenalaridagi hayot-mamot janglarini eslaysiz-a? O‘qigandirsiz, kinosini ko‘rgandirsiz…

Tepada hayqirayotgan, to‘lqinlanayotgan tomoshabinlarni-chi?

Hozir hayot sahnasida ro‘y berayotgan voqea-hodisalar ana shu omonsiz janglarga o‘xshasa, ularga OAVning turli shakllarida munosabat bildirayotganlar tomoshabinlardir, ya'ni sizu bizdirmiz.

Yaxshi bilasiz, jangda g‘olib bor, mag‘lub bor.
G‘olib mag‘lubni yer tishlatib, tepaga – tomoshabinga ko‘z tikadi. Tomoshabin esa bosh barmog‘ini ko‘kka yo yerga qaratib, mag‘lub taqdirini hal qiladi.

Ko‘pincha tomosha yanada qiziqarliroq, yanada esda qolarliroq bo‘lishi uchun tomoshabin bosh barmog‘ini yerga tikadi va bu harakati bilan mag‘lubga o‘lim hukmini o‘qiydi. G‘olib oyog‘i ostida yerparchin bo‘lib yotgan mag‘lubning bo‘g‘ziga tig‘ tortib, ko‘ksiga nayza suqib, qonini oqizadi. Sharillab oqayotgan qonni ko‘rib tomoshabin junbishga keladi…

Ko‘rinishidan arzimagan bir harakat qilindi: bitta barmoq shundoq pastga qaratildi. Bo‘ldi, tamom! Lekin shu bitta barmoq bilan bir inson qismatiga yakun yasaldi. Ammo u barmoq insonga hayot bag‘ishlashi ham mumkin edi…

Nazarimda, hozir ham deyarli hech nima o‘zgargani yo‘q: barmoqlarimiz klaviatura ustida tinmay harakatlanmoqda. Harakatlanib, kimgadir hayot, kimgadir esa o‘lim hukmini chiqarmoqda: chiq, chiq, chiq…

Biz esa tomoshaga o‘chmiz! Oh, naqadar o‘chmiz biz tomoshaga!..

Ulug‘bek Hamdam

(2020 yil 7 may)